عرضه اولیه سکه یا ICO چیست؟
والبی بلاگ » آرشیو پست ها » آموزش » آموزش تريد و سرمایه گذاری » عرضه اولیه ارز دیجیتال یا ICO چیست؟
آموزش تريد و سرمایه گذاری

عرضه اولیه ارز دیجیتال یا ICO چیست؟

عرضه اولیه ارز دیجیتال (Initial Coin Offering) یا ICO روشی برای تیم های توسعه دهنده است.  بوسیله عرضه اولیه کوین بخشی از بودجه لازم برای یک پروژه در صنعت رمزارز ها را جذب نمایند. در یک ICO، تیم مسئول معمولا یک توکن بلاکچین محور را به منظور فروش به حامیان اولیه ایجاد می کند. این موضوع تحت عنوان یک سرمایه گذاری جمعی شناخته می شود که در آن کاربران، توکن هایی دریافت می کنند که می توانند همان موقع و یا در آینده از آن ها استفاده کنند. پروژه نیز در ازای اعطای این توکن ها، سرمایه ای برای توسعه جذب می نماید.

مقدمه

این روش برای اولین بار درسال 2014 و به منظور جذب سرمایه برای توسعه شبکه اتریوم مورد استفاده قرارگرفت. از آن پس، سرمایه گذاری های زیادی (که اوج آن در سال 2017 بود) با درجات مختلفی از موفقیت اجرا شد. شاید نام این روش شباهت هایی با یک عرضه اولیه عمومی (Initial Public Offering) داشته باشد اما این دو متد بطور بنیادی تفاوت های بسیاری در جذب سرمایه دارند. برای اطلاعات بیشتر در زمینه تفاوت این دو پیشنهاد می شود مقاله تفاوت های ICO و IPO را بخوانید.

چه کسانی از ICO  استفاده می کنند؟

عرضه اولیه عمومی معمولا توسط کسب و کارها و از طریق فروش سهام مالکیت این شرکت ها برای تامین سرمایه استفاده می شود. در آن سو، عرضه اولیه ارز دیجیتال، مکانیزمی است که به کمپانی ها امکان جذب سرمایه در مراحل اولیه پروژه خود را می دهد. زمانی که سرمایه گذاران، توکن های ICO را می خرند، در مالکیت شرکت سهمی ندارند بلکه در موفقیت آتی آن که موجب گران تر شدن توکن می شود سهم می برند.

گفتنی است که ICO می تواند جایگزینی معتبر برای روش های سنتی تامین سرمایه برای استارتاپ های حوزه فناوری باشد. تازه واردان اغلب سعی به جذب سرمایه بدون ارائه یک محصول عینی و کاربردی می نمایند. هم چنین در صنعت بلاکچین، کمپانی ها به ندرت در پروژه هایی که فقط یک وایت پیپر ارائه داده اند سرمایه گذاری می کنند. این موضوع باعث می شود ارائه توکن در یک ICO اعتماد بیشتری جلب نماید.

بدنیست بدانید که این روش فقط توسط استارتاپ های جدید بکار گرفته نمی شود. کمپانی های بالغ نیز برخی اوقات اقدام به اجرای یک ICO معکوس می نمایند. که از نظر عملکرد بسیار شبیه یک ICO عادی است. در این مورد، یک کسب و کار محصول یا خدماتی دارد و با ارائه یک توکن قصد دارد اکوسیستم آن را غیرمتمرکز نماید. همچنین ممکن است هدف آن ها از اجرای یک عرضه اولیه ارز دیجیتال، جذب طیف گسترده تری از سرمایه گذاران و تامین سرمایه برای توسعه بیشتر محصول باشد.

عرضه اولین ارز دیجیتال (ICO) در برابر عرضه اولیه صرافی (IEO)

عرضه اولیه کوین و عرضه اولیه صرافی یا Initial Coin Offerings از بسیاری جهات شبیه هستند. اما تفاوت کلیدی در این است که یک IEO تنها توسط تیم پروژه میزبانی نمی شود و پای یک صرافی رمزارزی نیز در میان است.

صرافی با تیم پروژه به منظور ایجاد امکان خرید توکن ها برای کاربران بصورت مستقیم بر بستر پلتفرم خود همکاری می نماید. این موضوع می تواند برای همه طرفهای فعال سودمند باشد. زمانی که یک صرافی معتبر از یک IEO حمایت می کند، کاربران می توانند به ممیزی شدن دقیق پروژه بیشتر اعتماد نمایند. بدین معنی که تیم با اتکا به صرافی از اعتماد ارائه شده بهره می برد. صرافی نیز به امید کسب سود از موفقیت پروژه اقدام می نماید.

عرضه اولیه کوین در برابر عرضه توکن اوراق بهادار (STO)

روش عرضه توکن اوراق بهادار یا Security Token Offering اولین بار تحت عنوان “new ICOs” ارائه شد. از نقطه نظر فناوری، ICO و STO شبیه هستند بدین صورت که در هر دو روش، توکن های مربوطه ایجاد شده و به یک شیوه توزیع می شوند. اما از نظر حقوقی و قانونی کاملا متفاوت می باشند.

برخی کمپانی ها از STO به عنوان روشی برای ارائه سهم در قالب توکن استفاده می کنند. این موضوع توانسته به آن ها کمک کند که از میزان عدم قطعیت بکاهند. صادر کننده، عرضه خود را به عنوان عرضه اوراق بهادار نزد نهاد دولتی مربوطه ثبت کرده که نتیجتا همان چهارچوب اوراق بهادار سنتی را برایش به همراه دارد. با این حال به دلیل ابهامات قانونی، اجماعی بر اینکه چگونه قانونگذاران، ICO را بررسی می کنند وجود ندارد.

نحوه کارکرد یک عرضه اولیه ارز دیجیتال (ICO)

عرضه اولیه کوین می تواند در قالب های گوناگون اجرا شود. برخی اوقات، تیم مجری و میزبان آن، یک بلاکچین دارند که قرار است در ماه ها و سال های پیش رو به توسعه آن ادامه دهند. در این مورد، کاربران می توانند توکن ها را خریداری کرده و این توکن ها به آدرس های آن ها در شبکه مذکور فرستاده می شود.

ولی ممکن است پروژه، بلاکچینی نداشته باشد. در این صورت توکن های پروژه بر بستر یک شبکه موجود مانند اتریوم ایجاد و به فروش می رسند. زمانی که شبکه جدید توسعه یافت، دارندگان توکن ها می توانند این توکن ها را با نوع مخصوص در شبکه جدید معاوضه کنند.

بستر اجرای ICO

شاید بتوان گفت که متداولترین روش عرضه اولیه ارز دیجیتال، صدور توکن بر زنجیره ای با قابلیت اجرای قراردادهای هوشمند است. این رویکرد غالبا بر شبکه اتریوم انجام می شود. بسیاری از اپلیکیشن ها از استاندارد توکن های ERC-20 استفاده می نمایند. اگرچه همه آن ها متعلق به ICO ها نیستند اما تخمین زده می شود که امروزه بیش از 200 هزار توکن مبتنی بر اتریوم وجود داشته باشد.

علاوه بر اتریوم، بلاکچین های دیگری نیز هستند که می توانند مورد استفاده باشند. برخی از این موارد شامل Waves، NEO، NEM و یا استلار از نمونه های معروف می باشند. با توجه به انعطاف پذیری این پروتکل ها، بسیاری از نهادها نه تنها قصد ترک آن ها را نمی کنند. بلکه برای ایجاد فونداسیون های خود برنامه ریزی می نمایند. این رویکرد به آن ها امکان می دهد تا از تاثیرات و ویژگی های شبکه و اکوسیستم موجود استفاده کرده و برای توسعه دهندگان امکان دسترسی به ابزارهای از پیش تست شده را مهیا کنند.

اجرا

برای یک ICO زمان مقرر و قواعدی برای نحوه اجرای آن تعیین می شود. بازه زمانی و ظرفیت اجرا برای تعداد توکن هایی که قرار است فروخته شود از موارد معمول هستند. همچنین ممکن است که پروژه یک وایت لیست (whitelist) داشته باشد که اعضا بایستی آن را امضا نمایند.

سپس کاربران وجوه درخواستی را به آدرس و حساب تعیین شده ارسال می کنند. که معمولا در قالب بیت کوین و اتریوم به دلیل معروف بودن هستند. خریداران بایستی به منظور دریافت توکن ها یک آدرس جدید ارائه کنند. یا این توکن ها مستقیما به آدرسی که از آن پرداخت انجام داده اند، فرستاده می شود.

چه کسی می تواند یک ICO اجرا کند؟

گفتنی است که فناوری مورد استفاده برای ایجاد و توزیع توکن های مربوطه بصورت فراگیر در دسترس است. اما در عمل، فرضیات قانونی بسیاری وجود دارد که باید پیش از اجرای یک عرضه اولیه ارز دیجیتال در نظر گرفته شود.

بطور کلی، صنعت رمزارزها با نبود دستورالعمل های قانونی و نظارتی مواجه است و بسیاری از پرسش ها در این زمینه هنوز بی پاسخ مانده اند. برخی کشورها اجرای ICO ها را ممنوع کرده و برخی دیگر نیز که طرفدار کریپتوکارنسی ها هستند هنوز قوانین شفافی در این زمینه ندارند. لذا پیش از هرگونه اقدام بایستی قوانین را در این زمینه به خوبی بررسی کرده و در نظر بگیرید.

قوانین و مقررات مرتبط با ICO کدامند؟

از آنجا که متغیرهای بسیاری در میان است. یافتن پاسخی که بتواند تمامی موارد را شامل شود بسیار دشوار می باشد. قوانین مربوطه از یک حوزه قضایی تا حوزه ای دیگر متفاوت هستند. هر پروژه ویژگی های مختص خود را دارد که ممکن است برای نهادهای دولتی و نظارتی قابل توجه و بررسی باشد.

لازم بذکر است که نبود قانونگذاری شفاف در برخی موارد دلیل بر امکان اجرای جذب سرمایه جمعی از طریق یک ICO نیست. لذا استفاده از مشاوره های حقوقی پیش از اجرای این روش ضروری است.

در موارد متعددی نهادهای نظارتی، تیم هایی را که سرمایه خود را از طریق عرضه اوراق بهادار تامین کردند، تحریم نمودند. اگر مقامات مرتبط تشخیص دهند که یک توکن می تواند در قالب اوراق بهادار یا کالا باشد، صادر کننده آن بایستی با چهارچوب و معیارهای مربوط به آن در دسته انطباق یابد.

بطور کلی، توسعه قوانین در صنعت بلاکچین بسیار کند است. به ویژه سرعت رشد فناوری از سرعت پیشروی سیستم حقوقی قانونی بسیار بیشتر است. با این همه، بسیاری از نهادهای دولتی در حال بحث و بررسی در مورد تدوین و اجرای چارچوب های شفاف تری برای فناوری بلاکچین و ارزهای رمزپایه هستند.

اگرچه بسیاری از علاقه مندان به بلاکچین از احتمال دسترسی بیش از حد دولت (که ممکن است مانع توسعه شود.) نگران هستند. اما بیشتر آنها نیاز حمایت از سرمایه گذاران را احساس کرده و در مورد آن اذعان می کنند. از طرفی برخلاف دارایی های سنتی، امکان شرکت افراد از سراسردنیا دریک شبکه، چالش های بزرگی را به همراه خواهد داشت.

ریسک های ICO چیست؟

اینکه یک توکن جدید تا چه حد می تواند بازدهی داشته باشد امری قابل توجه است. اما باید بدانید که همه کوین ها چنین نیستند. مانند هر سرمایه گذاری دیگر، در صنعت رمزارزها نیز هیچ تضمینی برای نرخ بازگشت سرمایه مثبت وجود ندارد.

از آنجا که معیارهای ارزیابی بسیارند، تعیین اینکه یک پروژه تا چه حد مستعد رشد است دشوار می باشد. در نتیجه سرمایه گذران بایستی تحقیقات و بررسی هایی گسترده را در این زمینه به عمل آورند. این فرآیند باید شامل بررسی های بنیادی باشد. در ادامه فهرستی از سوالاتی که می تواند در این راستا مفید باشد آورده شده است:

  • آیا پروژه مستعد رشد است و اینکه چه مشکلی را حل می کند؟
  • عرضه کوین چگونه انجام می شود؟
  • آیا پروژه به یک بلاکچین اختصاصی یا یک رمزارز نیاز دارد؟
  • آیا تیم پروژه معتبر است و اینکه آیا آنها مهارت هایی دارند که پروژه را رشد و توسعه دهند؟

مهمترین قانون این است که هرگز بیش از توان مالی خود سرمایه گذاری نکنید. بازار رمزارزها بسیار پرنوسان بوده و خطر این وجود دارد که دارایی های شما بطور کلی از بین برود.

سخن آخر

عرضه اولیه ارز دیجیتال به عنوان ابزاری برای پروژه هایی که در مراحل اولیه خود هستند و نیاز به تامین سرمایه دارند بسیار مفید بوده اند. به دنبال موفقیت عرضه اولیه کوینِ Ethereum در سال 2014، بسیاری از نهادها توانستند برای توسعه پروتکل ها و اکوسیستم های جدید از این طریق سرمایه کسب کنند. با این وجود خریداران باید توجه داشته باشند که کجا سرمایه گذاری می کنند. چرا که هیچ بازدهی تضمینی وجود ندارد. با توجه به جذابیت فضای رمزارزها و ماهیت پرنوسانش، چنین سرمایه گذاری ای بسیار خطرناک است. اگر پروژه نتواند محصولی مناسب ارائه دهد یا شکست بخورد، پشتیبانی چندانی برای آن وجود ندارد.

پستهای مرتبط

پوزیشن تریدینگ – انواع تریدینگ ارزهای دیجیتال قسمت دوم

سردبیر والبی

توکن NFT چیست؟

سردبیر والبی

اتمیک سواپ (Atomic Swap) یا مبادله بدون واسطه رمزارزها چیست؟ (ویدئو)

سردبیر والبی

درج دیدگاه

EnglishIran
error: اجازه کپی ندارید